| تبليغات | X |
|
+ نوشته شده در پنجشنبه هفتم شهریور 1387ساعت 22:30 توسط گروه ادبی وهاج
|
خوشبختي را ديروز به حراج گذاشتند. حيف من زاده ي امروزم. خدايا، جهنمت فرداست. پس چرا امروز مي سوزم؟
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آبان 1386ساعت 13:12 توسط گروه ادبی وهاج
|
خدايا شاهد تنهايی ام باش بين غم ها تنها ناجی ام باش پر پرواز من ديريست بسته تو بگشا و در آزادی ام باش اسير موج های تند خشمم تو آرام دل دريايی ام باش دل خسته خريداری نداره تو خواهان صفای ذاتی ام باش در اين آشفته بازار محبت تو تنها شاهد ارزانی هم باش .
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آبان 1386ساعت 13:10 توسط گروه ادبی وهاج
|
گفتي كه مرا دوست نداري گله اي نيست
بين من و عشق تو ولي فاصله اي نيست گفتم كه كمي صبر كن و گوش به من كن گفتي بايد بروم حوصله اي نيست پرواز عجب عادت خوبيست ولي حيف رفتي تو و ديگر اثر از چلچله اي نيست گفتي كه كمي فكر خودم باشم و آن وقت جز عشق تو در خاطر من مشغله اي نيست رفتي تو خدا پشت و پناهت به سلامت بگذار بسوزد دل من مسئله اي نيست.
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آبان 1386ساعت 13:5 توسط گروه ادبی وهاج
|
می نویسم:
د ی د ا ر تو اگر بی من و دلتنگ منی یک به یک فاصله ها را بردار . . .
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آبان 1386ساعت 12:44 توسط گروه ادبی وهاج
|
بی تو، مهتاب شبی باز از آن کوچه گذشتم همه تن چشم شدم ، خیره به دنبال تو گشتم شوق دیدار تو لبریز شد از جام وجودم شدم آن عاشق دیوانه که بودم در نهانخانه ی جانم ، گل یاد تو درخشید باغ صد خاطره خندید ، عطر صد خاطره پیچید: یادم آمد که شبی باز هم از آن کوچه گذشتیم پر گشودیم ودر آن خلوت دلخواسته گشتیم ساعتی برلب آن جوی نشستیم. تو، همه راز جهان ریخته در چشم سیاهت من همه ، محو تماشای نگاهت آسمان صاف و شب آرام بخت خندان وزمان رام خوشه ی ماه فرو ریخت درآب شاخه ها دست برآورده به مهتاب شب وصحراوگل وسنگ همه دل داده به آواز شباهنگ یادم آید تو به من گفتی: -«از این عشق حذر کن! لحظه ای چند براین آب نظر کن، آب آینه ی عشق گذران است، تو که امروز نگاهت به نگاهی نگران است؛ باش فردا، که دلت با دگران است! تا فراموش کنی،چندی ازاین شهر سفر کن!» با تو گفتم:«حذرازعشق!-ندانم سفراز پبش تو هرگز نتوانم،نتوانم روز اول، که دل من به تمنای تو پر زد چون کبوتر،لب بام تو نشستم تو به من سنگ زدی،من نه رمیدم،نه گسستم...» باز گفتم که:«تو صیادی ومن آهوی دشتم تا به دام تو درافتم همه جا گشتم وگشتم حذر از عشق ندانم، نتوانم!» اشکی از شاخه فرو ریخت مرغ شب، ناله ی تلخی زد و بگریخت... اشک در چشم تو لرزید ماه بر عشق تو خندید یادم آید که:دیگر از تو جوابی نشنیدم پای در دامن اندوه کشیدم. نگسستم،نرمیدم. رفت درظلمت غم،آن شب وشب های دگر هم، نه گرفتی دگر از عاشق آزرده خبر هم، نکنی دیگر از آن کوچه گذر هم... بی تو،اما،به چه حالی من از آن کوچه گذشتم!
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آبان 1386ساعت 12:41 توسط گروه ادبی وهاج
|
پیرهنت شطرنجی شده ماتم می کند فرقی نمی کند دیگر آستینهایت رابالابزنی یانه ناخنهایم کوتاه آمده اند دستانم کم آورده اند
بی جهت دندان تیزکرده بودند بگیرنددستت را بازکنند دخیل هایی که به کفشهایت بسته بودی بپایم کنم فرقی هم نمی کند دیگر کفشهایت تنگ نمی شود . . . ! سیده زهرا صادقی
+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم آبان 1386ساعت 12:8 توسط گروه ادبی وهاج
|
ملاصدرا می گوید: خداوند بی نهایت است و لامکان و بی زمان اما به قدر فهم تو کوچک می شود و به قدر نیاز تو فرود می آید و به قدر آرزوی تو گسترده می شود و به قدر ایمان تو کارگشا می شود.
+ نوشته شده در چهارشنبه نهم آبان 1386ساعت 20:24 توسط گروه ادبی وهاج
|
كاش ميشد درون كوچه هاي سرد شهر؛
چشمه اي با وسعت درياي چشمت ديد و رفت كاش ميشد همچو پيچكهاي مو ... بر دل بي تاب تو پيچيد و رفت ، كاش ميشد ، به ياد روزگار خوب دور يك شبي با عشق تو ناليد و رفت كاش ميشد شاپرك شد در دلت، بر وجود چون گلت چرخيد و رفت كاش ميشد همچو پروانه های عاشق صفت، در درون آتش عشقت خزانيد و رفت كاش ميشد درون باغ سر سبز دلت ، سيبي ز رنگ روياي شبانه چيد و رفت كاش مي شد به عشق دريايي شدن، لحظه اي آرام ... بعد طوفان گرديد و رفت كاش ميشد يك شبي به رسم عاشقي روي چون ماه تو را بوسيد و رفت ...
+ نوشته شده در شنبه پنجم آبان 1386ساعت 19:4 توسط گروه ادبی وهاج
|
|
|
ف. مشیری
